Hérna ætla ég að skrifa ljóð
Íslands minni
Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
fjallkonan fríð!
mögum þín muntu kær,
meðan lönd gyrðir sær
og gumar girnast mær,
gljár sól á hlíð.
Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
fjallkonan fríð!
ágætust auðnan þér
upp lyfti, biðjum vér,
meðan að uppi er
öll heimsins tíð.
Höf:Bjarni Thorarensen. F:1786 D:1841
_______________________
Ísland
Þú nafn kunna landið, sem lífið oss veittir,
landið, sem aldregi skemmdir þín börn,
hvert þinnar fjærstöðu hingað til neyttir,
hún sé þér ódugnaðs framvegis vörn.
Undaarlegt sambland af frosti og funa,
fjöllum og sléttum og hraunum og sjá,
sagurt og ógurlegt ertu, þá brunar
eldur að fótum þín jöklunum frá.
Fjör kenni oss eldurinn, frostið oss herði,
fjöll sýni torsóttum gæðum að ná.
Bægi sem kerúb með sveipanda sverði
silfurblár ægir oss keifarskap frá.
Þó vellyst í skipsförmum völskunum meður
vafri að landi, eg skaða ei tel,
því út furir kaupstaði, íslenzkt í veður,
ef hún sér vogar, þá frýs hún í hel.
Ef læpuskap ódyggðir eykjum með flæða
út yfir haf vilja læðast þér að,
með geigvænum logbröndum Heklu þær hræða
hratt skalt þú aftur að snáfa af stað.
En megnirðu ei börn þín frá vondu að vara
og vesöld með ódyggðum þróast þeim hjá,
aftur í legið þitt forna þá fara,
föðurland, áttu og hníga í sjá.
Höf:Bjarni Thorarensen. F:1786 D:1841
___________________________________________
Minni Ingólfs
Lýsti sól
stjörnu stól,
stirndi á Ránar klæði.
Skemmti sér
vor um ver,
vindur lék í næði.
Heilög sjón:
hló við Frón.
Himinn, jörð og flæði
fluttu landsins föður heillakvæði.
Himinfjöll,
földuð mjöll,
fránu gulli brunnu.
"Fram til sjávar,"
silungsár
sungu, meðan runnu.
Blóm á grund,
glöð í lund,
gull og silki spunnu,
meðan fuglar kváðu allt, sem .eir kunnu.
Blíð og fríð
frelsistíð.
Frægur steig á grundu
Ingólfur
Arnar bur,
íturhreinn í lundu.
Dísafjöld
hrylltu höld,
heill við kyn hans bundu.
Blessast Ingólfs byggð frá þeirri stundu.
Höf: Matthías Jochumsson. F:1835 D:1920
___________________________________________
Sumarkvöld 1908
Sezt í rökkurs silkihjúp
sæll og klökkur dagur.
Er að sökkva í sævardjúp
sólarnökkvi fagur.
Fjöruboga bröttum í
bárur soga, renna.
Öll í loga eru ský,
áll og vogur brenna.
Í logni bátur, létt sem ský,
líður státinn, hraður,
þar er káta æskan í,
ómar hlátur glaður.
Ungamóðir út á vog
æfir jóðin hljóðu.
Værðaróður, vatnason
verða að ljóði góði.
Nótt hið góða kyssir kveld,
kemur rjóð á völlinn.
Blárri móðu, bjarma af eld,
bregður hljóð á fjöllin.
Dimmblátt heiðisdjúpið á
drauma - breiðir - tjöldin.
Öllu seiðir svefn á brá.
Í sæng hún leiðir kvöldin.
- - -
Stendur hljóð sem hugsi nótt,
hafs eru fljóð á gangi.
Hvíla jóðin jarðar rótt
í jungfrú-móður fangi.\\
